Cultuurpodium Online

CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer.
In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met een aantal van onze medewerkers.

In ons tag overzicht
is te zien welke onderwerpen u op onze site kunt vinden.

Accreditatie namens CultuurpodiumOnline wordt alleen aangevraagd door de coördinatoren wiens naam vermeld wordt in het colofon. Krijgt u accreditatieaanvragen binnen van anderen namens CultuurpodiumOnline, checkt u dan aub even via het algemene mailadres of dat wel klopt.

Specials

Festival aan de Werf
Holland Festival
Artikelen over Oerol Impressies van Oerol
Geluiden van Oerol
Onze speciale Oerolpagina
De Parade
Lowlands

Onderwerpen

Actie
Algemeen
Cabaret
CD en DVD
Circus en show
Dans
Festival
Jazz
Jeugd
Klassieke muziek
Locatietheater
Multimedia
Musical
Muziek
Nieuws
Opera en operette
Pop en rock
Straattheater
Toneel
Verwacht
Wereldmuziek

Cultuur op TV

Opium
Vrije Geluiden

Alle bloggers

Blog Aart Schutte
Blog Cornee Hordijk
Blog David Geysen
Blog Dorien Haan
Blog Hanneke en Jonas
Blog Joel de Tombe
Blog Karin Lambrechtsen
Blog Marijcke Voorsluijs
Blog Marina Kaptijn
Blog Marle en Clara
Blog Michael Varenkamp
Blog Moniek Poerstamper
Blog Noortje Herlaar
Blog Rembrandt Frerichs
Blog Suzan Seegers
Blog Tamara Schoppert
Blog Thomas Cammaert
Blog Tom Beek
Blog Ton van der Meer
Blog Willliam Spaaij
Blog Yonga Sun

Archieven

Jul 2018 Jun 2018 Apr 2018 Dec 2017 Nov 2017 Sep 2017 Aug 2017 Jul 2017 Jun 2017 Apr 2017 Aug 2016 Jul 2016 Jun 2016 Apr 2016 Mrt 2016 Feb 2016 Dec 2015 Nov 2015 Okt 2015 Sep 2015 Aug 2015 Jul 2015 Jun 2015 Mei 2015 Apr 2015 Mrt 2015 Feb 2015 Jan 2015 Dec 2014 Nov 2014 Okt 2014 Sep 2014 Aug 2014 Jul 2014 Jun 2014 Mei 2014 Apr 2014 Mrt 2014 Feb 2014 Jan 2014 Dec 2013 Nov 2013 Okt 2013 Sep 2013 Aug 2013 Jul 2013 Jun 2013 Mei 2013 Apr 2013 Mrt 2013 Feb 2013 Jan 2013 Dec 2012 Nov 2012 Okt 2012 Sep 2012 Aug 2012 Jul 2012 Jun 2012 Mei 2012 Apr 2012 Mrt 2012 Feb 2012 Jan 2012 Dec 2011 Nov 2011 Okt 2011 Sep 2011 Aug 2011 Jul 2011 Jun 2011 Mei 2011 Apr 2011 Mrt 2011 Feb 2011 Jan 2011 Dec 2010 Nov 2010 Okt 2010 Sep 2010 Aug 2010 Jul 2010 Jun 2010 Mei 2010 Apr 2010 Mrt 2010 Feb 2010 Jan 2010 Dec 2009 Nov 2009 Okt 2009 Sep 2009 Aug 2009 Jul 2009 Jun 2009 Mei 2009 Apr 2009 Mrt 2009 Feb 2009 Jan 2009 Dec 2008 Nov 2008 Okt 2008 Sep 2008 Aug 2008 Jul 2008 Jun 2008 Mei 2008 Apr 2008 Mrt 2008 Feb 2008 Jan 2008 Dec 2007 Nov 2007 Okt 2007 Sep 2007 Aug 2007 Jul 2007 Jun 2007 Mei 2007 Apr 2007 Mrt 2007 Feb 2007 Jan 2007 Dec 2006 Nov 2006 Okt 2006 Sep 2006 Aug 2006 Jul 2006 Jun 2006 Mei 2006 Apr 2006 Mrt 2006 Feb 2006 Jan 2006 Dec 2005 Nov 2005 Okt 2005 Sep 2005 Aug 2005 Jul 2005 Jun 2005


Prikbord

Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.

Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Del.icio.us
  • Digg
  • Google
  • Technorati
  • eKudos
  • Facebook
  • Blogmarks
  • Furl
  • Live
  • NuJIJ
  • Slashdot

Onderwerp: Festival aan de Werf

21 Mei 2012

Donkere kamer van Dries Verhoeven – intieme ervaring over kijken en bekeken worden

Donkere kamer Donkere kamer Donkere kamer
Door Marijcke Voorsluijs met foto's van Kris de Witte

Het is donker in de provisorische foyer in voormalig kerkgebouw Ottone. Dries Verhoeven springt op een stoel, stelt zich voor en vertelt dat het in de zaal nog veel donkerder is. En vraagt ons de mobiel helemaal uit te zetten, jassen en tassen achter te laten en niet meer te praten. Verhoeven (1976) is theatervormgever, scenograaf en als zelfstandig theatermaker bekend om zijn ervaringsvoorstellingen, dus we nemen het graag van hem aan. Maar wat een zware toon zet hij daarmee!

Eenmaal binnen is het inderdaad op een paar rode peertjes na donker. We nemen plaats op draaistoeltjes die in een ovaal om het speelvlak heen staan, twee toegangspaden vrijlatend. Dan gaat het licht uit en zien we geen hand meer voor ogen. Slik. Zo ziet de wereld er dus altijd uit voor de blinde spelers van deze voorstelling. Een vrouw vertelt over stilte en geluid, over licht en donker en besluit: “If all people closed their eyes at the same time light wouldn’t exist.”

Langzaam ontdekken onze ogen videobeelden op de muren en balkons om ons heen. Ah, Utrecht! En het gezicht van een vrouw en het achterhoofd van een man. De vrouw wandelt door de straten, beschrijft zichzelf, vertelt wat zij waarneemt en wat wij zien. Ik voel me bijna betrapt als ze beschrijft hoe, als zij even zwijgt, mijn ogen de rest van het beeld scannen op zoek naar iets interessants. Ze geeft ons ook een kijkje in haar leven: hoe ze met haar stem de afstand meet tussen zichzelf en een muur, en uit haar hoofd leert welke kleren uit haar kast met elkaar te combineren zijn. Ze heeft een prachtige dictie maar het zijn niet haar eigen woorden, waardoor het af en toe een beetje schuurt. Dat mag.

Intussen wandelt ze langzaam, via een filmset op de Nieuwe Gracht, naar Ottone. Het publiek loopt naar binnen, de zaalwachten staan bij de deur. Blijkbaar is dit vandaag opgenomen, misschien gisteren, maar in elk geval niet langer geleden. Spannend! Maar hoe is die film nu toch gemaakt? Het antwoord op die vraag komt binnen in de vorm van een karretje met vier camera’s. De man trekt de kar, de vrouw die we steeds hebben zien praten loopt erachter met haar gezicht voor één van de camera’s. Een microfoon onder de camera vangt haar woorden.

De andere spelers komen binnen, nemen beurtelings plaats voor de camera’s en vertellen details uit hun leven. Soms grappig, soms aandoenlijk, maar met lichtheid gebracht. Een vrouw met glazen ogen heeft een doosje oude exemplaren meegebracht, een jongen vertelt droog dat zijn ouders familie van elkaar zijn en hij dus niet kan zien, een jongen zegt dat hij modern maar stoer haar heeft en zo graag een pokerface zou hebben. Een oudere vrouw heeft een apparaatje bij zich dat haar de kleur vertelt van wat ze tegenkomt. Ze duwt het tegen haar sjaal en een blikkerige stem zegt: “Donkerpaars!”.

Ze spelen een soort quiz met elkaar: iemand leest een situatie voor van een kaartje, en iedereen probeert die uit te beelden en te beschrijven hoe dat moet. Hoe hou je je hoofd, je lichaam en je handen, hoe is je mimiek als je verliefd bent, of gast bij Zomergasten? Als verliefde open je je ogen wijd, zorg je dat je hoofd in de richting is gedraaid van de ander, houd je gezicht scheef en probeer de hand van de ander aan te raken. Bij Zomergasten mag je af en toe glimlachen maar niet de hele tijd, je flappert niet met je handen en houdt je hoofd stil.

Eigenlijk heeft een blinde voor alles in het leven mediatraining nodig, besef ik. Iemand moet hen dit allemaal in de loop van hun leven hebben uitgelegd, hen geduldig gecorrigeerd op sociaal ongewenst gedrag. En zij doen hun uiterste best zich aan al die instructies te houden. Ook de ziende mens kan veel fout doen. Stiekem gaan zitten sms’en want de blinde ziet het toch niet, of in een club op een blinde vrouw aflopen en, terwijl ze net zo lekker staat te dansen, vragen of je haar kunt helpen.

In het laatste deel van de voorstelling komen er ineens roze pruiken voorbij, zwarte zonnebrillen, danspasjes en een striptease. Geen idee waarom. De kracht van de voorstelling is dat wij als zienden een kijkje krijgen in het leven van blinde medemensen, zonder dat het gênant of zwaar wordt. Dat we daardoor beseffen dat wij geneigd zijn altijd door de ogen van anderen, of van de media, naar onszelf te kijken, de hoofdrol te spelen in onze eigen film. Die boodschap overbrengen gaat beter zonder roze pruik en was ook prima gelukt met een tas onder de stoel.

De locatie lijkt niet optimaal: Ottone is klein, en de balkons zorgen ervoor dat het publiek steeds maar stukjes van het beeld ziet. In de in München opgenomen trailer zie ik dat de voorstelling daar veel meer ruimte had, wat waarschijnlijk beter werkte. Maar Dries Verhoeven heeft met Donkere Kamer, op een paar roze pruiken na, in elk geval een juweeltje afgeleverd en de bezoekers een bijzondere en intieme ervaring meegegeven over kijken en bekeken worden.

regie: Dries Verhoeven
dramaturgie: Koen Tachelet, Nienke Scholts
met tekstbijdragen van: Tim Etchells
spelers: Livia Hofman-Buoni, Saïd Gharbi, Charlotte Glorie, Leslie Mader, Adam Hachana
lichtontwerp: Jürgen Kolb
techniek: Roel Evenhuis, Karl Klomp, Peter Zwart en Matthijs van Meeuwen
productie: Saskia Schoenmaker, Nikita Oldert


Gebruikte Tags: ,

=================


(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen stellen we je een eenvoudige vraag.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.