CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer. In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met onze medewerkers.
Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.
Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.
Maandelijks hebben we acties voor gratis kaarten of DVD/CD's. Wil je tijdig bericht krijgen van de nieuwe acties, meld je dan aan voor de nieuwsbrief onderaan in deze kolom.
Wilt u een CD of DVD laten recenseren door één van de medewerkers van CultuurpodiumOnline, dan kunt u een exemplaar, liefst voorzien van achtergrondinformatie of persbericht opsturen naar ons postadres.
Aanmelden nieuws & acties
Uw productie op
CultuuurpodiumOnline
De redactie van Cultuurpodium Online ontvangt een grote hoeveelheid uitnodigingen voor voorstellingen, concerten en festivals. Jammer genoeg kunnen we niet van alles verslag doen in ons magazine. We proberen bovendien om een zo afwisselend mogelijk beeld te geven van wat er op de Nederlandse podia allemaal te beleven valt. We kunnen daarom niet garanderen dat we aandacht aan uw voorstelling zullen besteden. Wel kunnen we altijd een kort bericht over uw productie melden via onze twitterstream.
These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
Door Marijcke Voorsluijs met foto's van Dominik Mentzos
De tekst op de site van het Holland Festival bereidt ons voor op "een microkosmos van verval, in een zwarte komedie over de corruptie van het lichaam". We zijn gewaarschuwd: denk niet dat je hier vrolijk van wordt.
Angoloscuro is een samentrekking van het Italiaanse angolo oscuro, dat donkere hoek betekent. En ja hoor: daar staat de donkere hoek. In tweevoud. Het speelvlak is vierkant en 45 graden gedraaid ten opzichte van de ruimte. Aan twee zijden zwarte wanden, er tegenover twee tribunes.
Door Marijcke Voorsluijs met foto's van Herman Sorgeloos
De Grote Zaal van de Stadsschouwburg Amsterdam is uitverkocht. Op het voortoneel staan stoelen, muziekinstrumenten en lessenaars. Er wordt geapplaudisseerd als de musici opkomen. Net als bij een concert. Bij dans 'hoort' dat niet - elke discipline kent z'n eigen conventies.
Behalve Mezzosopraan Ursula Hesse von den Steinen is iedereen uiterst casual gekleed: een spijkerbroek en t-shirt is de meest voorkomende dracht. De zangeres valt op in haar jurk en met haar spiegelende oorbellen. Anne Teresa De Keersmaeker gaat zitten bij een tafel aan de zijkant van waaruit ze zelf licht en geluid bedient. Ze start een CD, en gezamenlijk luisteren we naar een opname van Der Abschied uit Das Lied von der Erde. Tot ze de CD plotseling stopt, naar de voorrand van het toneel loopt en begint te praten. Ze licht toe dat we hebben geluisterd naar Kathleen Ferrier, toen ze dit zong al terminaal ziek.
Ieder land heeft geschiedenis die het liever zou vergeten. Grote geschiedenis die jaren duurt en hele continenten betreft, maar ook kleine geschiedenis. Gebeurtenissen van maar een paar minuten die nooit hadden mogen gebeuren. Te gruwelijk en te beschamend om zelfs indirect aan terug te denken. Zo ook een groot feest in het kasteel van het Oostenrijkse dorpje Rechnitz, waar iedereen van enig belang aanwezig was. Het was het laatste feest, want het was duidelijk dat over enkele dagen de Russen zouden binnenvallen. De oorlog kon ieder moment voorbij zijn. Door een onvoorspelbare en niet na te vertellen samenloop van omstandigheden hebben alle feestgangers aan het einde van het feest een geweer in hun handen. Geweren die worden leeggeschoten op 180 hongaarse joden, waarvan geen het bloedbad overleeft.
De oude hertog Oliver is verbannen naar het woud. In het woud loopt ook Orlando rond die op de vlucht is voor zijn oudere broer. De dochter van de nieuwe hertog, Rosalind, die verliefd is op Orlando, wordt eveneens verbannen door de nieuwe hertog. Samen met haar nichtje Celia gaat ze - verkleed als man - op zoek naar Orlando. Dat is een beknopte opsomming van het stuk ‘As you like it’ van Shakespeare. Het stuk wordt geregisseerd door Sam Mendes (American Beauty, Kite Runner) die eveneens ‘The Tempest’ regisseert. Samen vormen de twee stukken 'The Bridge Project' op het Holland Festival 2010.
Door Marijcke Voorsluijs met foto's van Herman Sorgeloos
Het toneel van Het Muziektheater is leeg. Althans: bijna leeg. Er ligt een lichtgrijze balletvloer van zo'n 11 bij 14 meter, en er hangt een halftransparante spiegelfolie boven. Alles in het volle TL licht. Nog voordat het zaallicht dimt komt uit een deur rechtsachter een gedrongen bebaarde man. Hij steekt over, een moment lijkt het alsof hij door zal lopen, de zaal in. Maar dan loopt hij terug naar het lichtgrijze vierkant en begint te dansen. Het licht gaat uit, en gedeeltelijk weer aan, waarna er een andere danser staat. Dit patroon herhaalt zich een aantal keren. Uiteindelijk rent een groep van 9 mannen in wisselende formaties over het toneel. Het wordt weer donker, en in een streep van indirect licht zien we een vrouw. Dat licht komt uit een bewegende spot op rij 1, en wordt weerkaatst door de spiegelfolie.
Door Marijcke Voorsluijs met foto's van Herman Sorgeloos
Anne Teresa De Keersmaeker is bezorgd om de aarde. Wat doen we de aarde aan, wat gebeurt er met het ecologisch evenwicht? Dat had een loodzware voorstelling kunnen opleveren. Ze is er serieus genoeg voor. Maar haar werk laat ruimte om te ademen, ook op adembenemende momenten.
Het Transformatorhuis is leeg, op een eenvoudige tribune na. Rechts achterin een lamp en een karretje. Twee performers lopen rond. Een ervan is Anne Teresa zelf, in gescheurde spijkerbroek en wit shirtje, op bestofte schoenen. Het is er nevelig. Een brief op de deur waarschuwde voor dichte mist. De voorstelling is niet geschikt voor wie aan claustrofobie lijdt. We zijn gewaarschuwd, maar de eerste indruk valt mee.
In een afgeladen Theater Carré werd op 1 juni Het Holland Festival 2010 geopend met een wel heel bijzonder concert. Op het programma stond een eerbetoon aan de meest beroemde en gewaardeerde zangeres van de Arabische wereld, de in 1975 overleden Oum Kalthoum. Hoewel ze hier vrijwel onbekend is, heeft ze in haar geboorteland en ver daarbuiten de status van superster. Met haar uitgesproken voorkeur over wat ze wilde zingen heeft ze ook veel muziek en teksten laten schrijven. Daarmee leverde ze ook een grote bijdrage aan de Arabische populaire muziek.
Door Marijcke Voorsluijs met foto's van Sebastian Bolesch (klik voor vergroting)
De muzikanten van de Akademie für Alte Musik Berlin zitten al in de orkestbak, hun hoofden net zichtbaar. Achter hen een metershoog rood doek, helemaal van boven de toneellijst tot onderin de orkestbak. Het zaallicht dimt. Een klik - met indrukwekkend geruis vallen al die meters stof naar beneden. Daarachter een schaars belichte lege ruimte. Beweging aan de horizon: een kluwen van zestien danserslijven komt tevoorschijn over het randje van de vloer, rolt heel langzaam naar voren en vormt een cirkel. Zes enorme windmachines beginnen zachtjes te draaien: het geluid van klapwiekende roofvogels.
