Cultuurpodium Online

CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer.
In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met een aantal van onze medewerkers.

In ons tag overzicht
is te zien welke onderwerpen u op onze site kunt vinden.

Accreditatie namens CultuurpodiumOnline wordt alleen aangevraagd door de coördinatoren wiens naam vermeld wordt in het colofon. Krijgt u accreditatieaanvragen binnen van anderen namens CultuurpodiumOnline, checkt u dan aub even via het algemene mailadres of dat wel klopt.

Specials

Festival aan de Werf
Holland Festival
Artikelen over Oerol Impressies van Oerol
Geluiden van Oerol
Onze speciale Oerolpagina
De Parade
Lowlands

Onderwerpen

Actie
Algemeen
Cabaret
CD en DVD
Circus en show
Dans
Festival
Jazz
Jeugd
Klassieke muziek
Locatietheater
Multimedia
Musical
Muziek
Nieuws
Opera en operette
Pop en rock
Straattheater
Toneel
Verwacht
Wereldmuziek

Cultuur op TV

Opium
Vrije Geluiden

Alle bloggers

Blog Aart Schutte
Blog Cornee Hordijk
Blog David Geysen
Blog Dorien Haan
Blog Hanneke en Jonas
Blog Joel de Tombe
Blog Karin Lambrechtsen
Blog Marijcke Voorsluijs
Blog Marina Kaptijn
Blog Marle en Clara
Blog Michael Varenkamp
Blog Moniek Poerstamper
Blog Noortje Herlaar
Blog Rembrandt Frerichs
Blog Suzan Seegers
Blog Tamara Schoppert
Blog Thomas Cammaert
Blog Tom Beek
Blog Ton van der Meer
Blog Willliam Spaaij
Blog Yonga Sun

Archieven

Nov 2018 Sep 2018 Aug 2018 Jul 2018 Jun 2018 Apr 2018 Dec 2017 Nov 2017 Sep 2017 Aug 2017 Jul 2017 Jun 2017 Apr 2017 Aug 2016 Jul 2016 Jun 2016 Apr 2016 Mrt 2016 Feb 2016 Dec 2015 Nov 2015 Okt 2015 Sep 2015 Aug 2015 Jul 2015 Jun 2015 Mei 2015 Apr 2015 Mrt 2015 Feb 2015 Jan 2015 Dec 2014 Nov 2014 Okt 2014 Sep 2014 Aug 2014 Jul 2014 Jun 2014 Mei 2014 Apr 2014 Mrt 2014 Feb 2014 Jan 2014 Dec 2013 Nov 2013 Okt 2013 Sep 2013 Aug 2013 Jul 2013 Jun 2013 Mei 2013 Apr 2013 Mrt 2013 Feb 2013 Jan 2013 Dec 2012 Nov 2012 Okt 2012 Sep 2012 Aug 2012 Jul 2012 Jun 2012 Mei 2012 Apr 2012 Mrt 2012 Feb 2012 Jan 2012 Dec 2011 Nov 2011 Okt 2011 Sep 2011 Aug 2011 Jul 2011 Jun 2011 Mei 2011 Apr 2011 Mrt 2011 Feb 2011 Jan 2011 Dec 2010 Nov 2010 Okt 2010 Sep 2010 Aug 2010 Jul 2010 Jun 2010 Mei 2010 Apr 2010 Mrt 2010 Feb 2010 Jan 2010 Dec 2009 Nov 2009 Okt 2009 Sep 2009 Aug 2009 Jul 2009 Jun 2009 Mei 2009 Apr 2009 Mrt 2009 Feb 2009 Jan 2009 Dec 2008 Nov 2008 Okt 2008 Sep 2008 Aug 2008 Jul 2008 Jun 2008 Mei 2008 Apr 2008 Mrt 2008 Feb 2008 Jan 2008 Dec 2007 Nov 2007 Okt 2007 Sep 2007 Aug 2007 Jul 2007 Jun 2007 Mei 2007 Apr 2007 Mrt 2007 Feb 2007 Jan 2007 Dec 2006 Nov 2006 Okt 2006 Sep 2006 Aug 2006 Jul 2006 Jun 2006 Mei 2006 Apr 2006 Mrt 2006 Feb 2006 Jan 2006 Dec 2005 Nov 2005 Okt 2005 Sep 2005 Aug 2005 Jul 2005 Jun 2005


Prikbord

Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.

Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.




Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

18 12 05 - 16:41

Frank Woeste, veelbelovend talent met trio in Bimhuis

klik foto's voor vergroting

Hoewel er een grap circuleert dat er slechts één persoon in Nederland is die pianist Frank Woeste kent, was de zaal van het Bimhuis voor een zondagavond aardig gevuld. De 22-jarige Woeste is van Duitse afkomst (Hannover) en woont in Parijs.
Zijn recente CD 'Mind at Play' is uitgebracht door Challenge Records, het platenlabel van onze eigen Hein van de Geyn, die het album ook produceerde. Het trio bestaat uit Matthieu Chazarenc (drums) en Mathias Allamane (bas) met Woeste op piano en Fender Rhodes.
Frank nam eerder al het soloalbum 'Outward' op als een antwoord op de vraag naar een CD, die ontstond in Korea dankzij een tour met zangerers Youn Sun Nah. Verder is hij ook te horen op de CD 'Songful' waarop hij kerkorgel speelt en een duo vormt met saxofonist Uwe Steinmetz en waarop Eric Schaefer (drums) als gastspeler op enige tracks is te horen. Woeste studeerde in Bremen en in het 'jazz Mekka' Parijs aan het conservatorium en kreeg daar o.a. les van Franse jazzpianist Hervé Sellinveel. Hij speelt in Frankrijk veel samen met leeftijdsgenoten: Nelson Veras waarmee hij een duo vormt en met trompettist Mederic Collignon. Als sideman is hij vertegenwoordigd in tal van samenstellingen zoals het Marc Wyand Quartet. en de Syvain Gontard Group. Hij studeerde verder ook bij Britse meester John Taylor die een grote inspiratiebron is voor een nieuwe generatie jazzpianisten. Als Taylor over Woeste zegt: “Excellent touch and sound. Talented composer and exciting solist”, dan is dat bijna een garantie voor een veelbelovende toekomst.

Terug naar het Bimhuis. Het eerste dat opvalt is de oude gehavende Fender Rhodes die haaks op de glimmende Steinway staat. De Rhodes speelt al meteen een rol in het openingsnummer 'Jackpot' (te beluisteren via de Jazzpodium Jukebox) en speelt verder ook een belangrijke rol in het spel van Frank en stelt hem mede in staat de luisteraar mee te nemen op klanktapijten naar onbekende droomlandschappen. De klassieke geschooldheid en de voorkeuren voor romantische componisten als Chopin en Schuman klinken door in Woestes pianospel. De ingrediënten om een belangrijk componist en een geliefde pianist te worden, zijn nu al rijkelijk aanwezig. De lichte gevleugelde touch, de combinatie van lyrisch en ritmisch spel, de rijke harmoniën, de vernieuwingsdrang en de quest naar de juiste soundscapes, maar bovenal het vermogen om je mee te nemen op zijn muzikale reizen zijn daar voorbodes van. Valkuilen zijn er ook op zijn pad. Ik denk niet dat hij te ver moet gaan met de drang om complexe gelaagdheid aan te brengen in zijn spel zoals bijvoorbeeld Brad Mehldau dat doet. Dat zou wel eens ten koste kunnen gaan van zijn huidige charme. Ook is het de vraag of zijn verwerking van 'sounds' ondersteunend zal blijven of de overhand zal krijgen zoals in Uri Caine's Bedrock project. Het kan nog alle kanten op. Zijn Franse begeleiders passen perfect bij Woestes spel. De drums van Chazarenc zijn pulserend, dynamisch en open en de bas van Allamane ondersteunt zowel de harmonieën als het ritme perfect. Aan het einde van de eerste set kondigt Frank 'something completely different' aan en is benieuwd wie het herkent. Ja hier! het is de 'Nocturne Op. 9 No.2 in E Flat' van Chopin, die op de klassieke manier ingezet wordt en daarna langzaam naar jazz getranformeerd wordt.
Naast de meeste nummers van zijn nieuwe CD en Chopin, speelt Frank nog wat standards zoals 'How deep is the Ocean' en 'Rainy Day'. Het smaakt naar meer, laat hem snel weer terug komen! In de Jazzpodium Jukebox kunt u ook het nummer 'Onguent d'ondes' beluisteren van zijn nieuwe CD 'Mind at Play'. Hieronder kunt u de CD bestellen.




Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

18 12 05 - 16:39

Trytone Festival Bimhuis: duo Oene van Geel, Anton Goudsmit

klik foto's voor vergroting


Het European TryTone Festival 2005 in het Bimhuis en de dag daarvoor in Paradox Tilburg kenmerkt zich door niet erg voor de hand liggende keuzes; geen geijkte paden. Een krankzinnige combinatie, samengebracht door gastprogrameur Wiek Heijmans, is een duo bestaande uit jazz-violist Oene van Geel en de 'leukste jazz-gitarist van Nederland' Anton Goudsmit. Beiden kent hij goed omdat hij Anton nog les heeft gegeven voordat hij naar het conservatorium ging en met Oene maakte hij twee jaar deel uit van het kwartet Mosaiek.

In een set die ruim dertig minuten zal duren gaan de twee musici helemaal los. Anton doet dit al van nature en Oene moet met zijn viool opboksen tegen het geweld van de gitaar. Bij het eerste nummer 'Turn' (compositie van Jeroen van Vliet) en de daaropvolgende Eric Vloeimans compositie 'Guano' gaat het nog gelijk op maar gaandeweg onstaat er een 'maak mij gek'-sfeertje. Met name Oene haalt alles uit zijn vioolkast. Naast de gebruikelijke 'strijkstokbehandeling' speelt hij er ook basgitaarop door aan de snaren te plukken. Hij haalt er een banjogeluid uit de viool door hem als slaggitaar te gebruiken en trommelt op de klankkast.

Bij 'Open the Windi' (compositie van Oene van Geel) en Desperato van Anton Goudsmit gaat het pas echt Los. Beide heren improviseren er ongeremd op los en stoten daarbij allerlei klanken uit. Het laatste nummer bestaat tot op dat moment nog niet en wordt gevormd door pure improvisatie. Het begint melancholiek en verstild en voert al snel tot een climax. Anton doet dingen met zijn gitaar die hij altijd al in een nummer had willen combineren en Oene zet alle zeilen bij. Hij gaat onder, boven, links, rechts, langs en over Anton heen met zijn spel en/of stem. Het publiek kan zoveel ongegeneerde inzet wel waarderen en laat dit door luid applaus, gestamp, fluiten en gegil overduidelijk merken als beide heren het podium verlaten.

Oene van Geel: zie de site van Zapp String Quartet

Anton Goudsmit: zie deze biografie


Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

11 12 05 - 21:49

Het dak er af met Farmers Market

  
klik foto's voor vergroting

Afgelopen zaterdag waren we in het Bimhuis voor het European TryTone Festival 2005. Gastprogrammeur Wiek Hijmans had een fantastisch programma samengesteld waar het publiek de jazzvingers bij kon aflikken. De laatste plaats op het programma was gereserveerd voor de Noorse band Farmers Market, wiens roem hen al was vooruitgesneld als populaire live-act.
In 1991 werd de band opgezet door jazzstudenten van het conservatorium van Trondheim. Aanvankelijk speelden ze free-jazz maar al snel werden ze gegrepen door de Bulgaarse volksmuziek die nog steeds een belangrijk ingrediënt is in hun performance. Ze spelen nu 'Speed Balkan Boogie', zoals ze dat zelf noemen, waarmee wordt aangeduid een mengeling van jazz, pop, Bulgaarse muziek, humor en energie.
Hijmans zegt er over: "Voor mij betekent dat muziek die vermakelijk, virtuoos en origineel is. De bezoeker krijgt een pakket post-jazz voorgeschoteld waarin de belangrijkste ingrediënten levendigheid, humor en gevoeligheid zijn. Een ongelofelijk spectaculair circus, waarin Scandinavische slimmigheid geconfronteerd wordt met Bulgaarse hitsigheid". Dat heeft hij wat mij betreft goed beschreven want het dak ging er af zaterdagavond in het Bimhuis.
Vanaf het moment dat de band begint te spelen zit het tempo er meteen in met een energiek en opzwepend thema dat afgewisseld wordt met (ietsje) langzamere stukken. Voor mijn neus staat saxofonist Trifon Trifonov (foto links) wiens vingers razendsnel over zijn saxofoon een en weer vliegen. Ik denk dat de sound van Bulgaarse muziek is afgeleid maar het doet hier en daar ook aan Klezmer denken. Zeker niet minder virtuoos is accordeonist en bandleider Stian Carstensen die, zoals later zal blijken, op allerlei instrumenten zeer goed thuis is. In de tussenstukken herken ik ondermeer een James Bond tune, onvervalste slapstickmuziek maar ook een Beatleshit en steeds keert de band terug bij het dampende en opzwepende thema. Wat een alleskunners, deze mensen! De zaal grinnikt regelmatig om de muzikale vondsten en grappen die in razend tempo voorbij komen. Met name gitarist Nils Olaf Johansen (foto rechts) krijgt de lachers op zijn hand met zijn vertolking van een romantisch nummer over het meisje dat 'just around the corner' op hem wacht.
En zo gaat het maar door. Zonder noemenswaardige adempauze volgt het ene nummer op het andere. Voorzover het publiek al een beetje moe was na de twee voorafgaande acts zit iedereen nu weer op het puntje van zijn stoel te swingen en te kijken wat er nu weer allemaal aan de hand is op het podium. Als je even niet oplet heb je weer een grap gemist of is je ontgaan dat Carstensen die net nog achter de accordion zat, nu op de gitaar of op te fluit staat te spelen. Ook aan de steelgitaar (waarbij het colbert uitging en een countryshirt zichtbaar werd) weet Carstensen (foto midden) fantastische geluiden te ontlokken, ontdekken we in de geheel eigen versie van 'All of me' die als een scene tussen twee heren - Carstensen en Johansen - wordt opgevoerd. En hoewel Trifonov alleen de sax bespeelt ziet hij kans om die af en toe te laten klinken als een (electrische) viool. Stabiele factoren zijn drummer Jarle Vespestad en basgitarist Finn Guttormsen die af en toe ook hun lachen niet meer kunnen houden om de grappen van hun collega's.
Dit is muzikaal varieté van het hoogste niveau, muziek zoals muziek bedoeld moet zijn en met een enorme virtuositeit gebracht. En als publiek kun je niet anders dan meegesleept worden in die vaart en mood. Om mij heen kijkend in de zaal zag ik ook alleen maar lachende gezichten van genietende mensen. Een staande ovatie kon dan ook niet uitblijven en een toegift was ondanks het late tijdstip onvermijdelijk.
"Are you sure you want this?', vroeg Carstensen toen de bandleden hun plaats weer ingenomen hadden. "We are going to play 50 songs!". "But we will do it in 4 minutes", voegde hij er na een kleine pauze aan toe. Wow, wat er toen kwam daar kun je alleen maar versteld van staan. Of het echt 50 nummers waren dat heb ik niet geteld maar het was een soort muzikale orgie waarin klassiek, pop, folk, jazz, filmmuziek en nog veel mee voorbij kwam met als afsluiter het opzwepende thema van de groep.
Ga er heen als je de kans krijgt, naar deze Farmers Market. Ik beloof je dat je niet zult vervelen. Mocht je niet kunnen of geen gelegenheid vinden dan moet je het doen met de CD die ook zeer de moeite waard is (je kunt er als je op onderstaand linkje klikt ook fragmenten van beluisteren). Luisteren kun je trouwens ook op de site van Farmers Market.
Er waren twee optreden vóór Farmers Market daarover schrijven we vanzelfsprekend een apart artikel dus hou deze site in de gaten voor meer TryToneverslagen. Wordt vervolgd...

Bezetting
Stian Carstensen - accordeon, fluit, gitaar, steelgitar en zang
Finn Gutoormsen -basgitaar
Nils Olav Johansen - gitaar en zang
Trifon Frifonov - saxofoon
Jarle Vespestad - drums

Geïnteresseerd in de CD?
Farmers Market<br  />Stian Carstensen
Farmers Market
Stian Carstensen



Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

11 12 05 - 16:23

Claudia Quintet in Bimhuis: Jazz en meer!

klik foto's voor vergroting

De CD 'I Claudia' verblijft al een tijdje op mijn iPod: aangename interessante en genietbare akoustische klanken ondersteund door een warme bas en markante drums. Ik heb het nooit hellemaal als jazz beschouwd. Het heeft ook iets minimalistisch en avantgardistisch; muziek gecomponeerd door de New Yorkse drummer John Hollenbeck. Het is niet zo gebruikelijk dat een drummer tevens de belangrijkste componist is in een groep. Al helemaal niet als er door de wol geverfde muzikanten als Chris Speed(s) en Drew Gress(b) in de The Claudia Quintet zitten. Ik was er dan ook benieuwd naar om ze eindelijk eens in het Amsterdamse Bimhuis live te ervaren.
In eerste instantie leek John Hollenbeck een egocentrisch mannetje. Hij deed van achter zijn drumstel het woord en had het voornamelijk over zichzelf in de stijl van: "Now I'm going to play for you a compostion that I wrote...", alsof de andere bandleden er niet toe deden. Gaandeweg veranderde dat beeld van hem omdat er ook veel humor en zelfspot in zijn verhalen en ook in de muziek zat. Er kwamen composities voorbij gebaseerd op alledaagse dingen, zeer verfijnd uitgevoerd met subtiele klankbeelden, en composities die door de klanken en ritmes een verhaal vertellen of een stemming creëren, waarbij het onbelangrijk is hoe die klanken geproduceerd worden. Instrumenten zijn daarbij slechts een basis. Hollenbeck had een heel scala aan attributen en speelgoed tot zijn beschikking waarmee ook klanken geproduceerd werden om het sfeerbeeld compleet te krijgen. Het werd er allemaal heel menselijk en warm door, geen technisch geneuzel maar subtiliteit en expressie.
Zoals ik al eerder zei, lijkt het er op of jazz de verzamelnaam aan het worden is van een nieuwe universele wereldmuziek. Jonge nieuwe groepen als The Claudia Quintet hebben maling aan de bekende hokjesgeest en maken gewoon uitstapjes over de grenzen van de jazz. Hun muziek wordt een soort soundtrack van de tijd waarin we leven, met alle geluiden die daar bij horen.
De eerste set start met 'Two Teachers' van de nieuwe CD 'Semi-Formal' (met op de cover Chris Speed in een witte smoking), gevolgd door een nieuwe compositie samengesteld uit twee songs van John's kindertijd ('Carpenters tune' en 'Rainy days and mondays always get me down'). Vervolgens werd 'They point...glance...whisper...then snicker...' gespeeld, over een traumatische ervaring waarbij John uitgelachen werd door een bus vol schoolkinderen. De rauwe klanken uit Chris Speed's sax in dit nummer zijn veelzeggend: "This is as angry a group as I Claudia is gonna get. For all you angry people out there!" Van 'I Claudia' volgt nog 'Couch' en in de tweede set 'Opening', 'Misty Hyman' en van de CD 'Semi-Formal': 'Guarana', John favoriete Braziliaanse drankje, en 'Drewslate' over bassist Drew die altijd te laat komt op repetities. Hollenbeck heeft ook nog twee CD's onder zijn eigen naam uitgebracht waarvan 'Blessing' (de eerste) zoals hij die zelfde dag hoorde, genomineerd is voor een Grammy Award. De zaal was voor een deel gevuld met jonge muzikanten die een jazzcursus hadden gevolgd en dit concert als afsluiter meemaakten. Aan inspiratie om door te gaan hadden ze geen gebrek!
Bezetting:
Matt Moran: vibrafoon
Ted Reichman: accordeon
Chris Speed: Saxofoon, clarinet
Drew Gress: Bass
John Hollenbeck: Drums


Onderwerp: JAZZ, WERELDMUZIEK, MUZIEK

09 12 05 - 12:24

Lopretti en Agu ¬ar in Muziekcentrum Vredenburg

klik foto's voor vergroting

Muziekcentrum Vredenburg wordt nog wel eens over het hoofd gezien als jazzpodium, althans bij Jazz puristen. Het loont de moeite om regelmatig het Vredenburg programma te checken. Zo was daar kortgeleden nog het trio Rein de Graaf met 4 saxofoon-giganten waaronder Lew Tabackin en Don Braden. Daarnaast zijn er natuurlijk ook nog regelmatig de Jazzimpuls dubbelconcerten. Jazzimpuls is een stichting die onder voorzitterschap van Bob Hagen Jazz weer terug brengt naar theaters waar Jazz langzaam aan het uitsterven was. Dit zou laagdrempelige Jazz weer onder de aandacht moeten brengen van een nieuw publiek. Met per jaar 120 dubbelconcerten in veertig theaters zou dat toch moeten lukken! We deden hier al eerder verslag van een van de eerste Jazzimpuls concerten.

Afgelopen woensdagavond was er weer zo'n dubbelconcert van het tegen Jazz aanhangende kwartet José Lopretti, na de pauze aangevuld met zangeres Beatriz Agu ¬ar.
Lopretti en Agu ¬ar zijn beiden afkomstig uit Uruguay en hebben los van elkaar een muzikale carriere opgebouwd in Zuid- en Noord-Amerika en Europa. Beiden componeren ze voor zichzelf en anderen. José is een virtuoze pianist die zijn Zuid-amerikaanse wortels niet verloochend en daarbij op een jazzy manier improviseert. Hij maakt daarmee de sound van het kwartet spannend in het programma dat is samengesteld uit elementen van zijn nieuwe project Rio De La Plata. Zoals gebruikelijk haalde Lopretti zijn melodica (een kruising tussen speelgoed en een serieus instrument) nog te voorschijn bij een aantal nummers. Op bepaald moment deed hij dat zelfs tegelijkertijd met het bespelen van de piano door met een slangetje lucht in de melodica te blazen en die als een keyboard op de vleugel te leggen voor de rechterhand terwijl de linker de piano behartigde. Jazz is zo'n beetje de universele wereldmuziek aan het worden, maar het jazz gehalte was toch aan de magere kant die avond. Het publiek had daar kennelijk geen moeite mee en genoot van de warme zuidamerikaanse klanken. De verder begeleiding bestond uit (spaanse) gitaar, bas en drums. Zo nu en dan werden er wat stevigere up-tempo nummers gespeeld als piano bas drums trio. Deel twee van zo'n avond is meestal een compleet andere act, maar deze keer bleven de aanwezige muzikanten om de zang van Beatriz Agu ¬ar te begeleiden. Er werd voor de pauze al veel werk van Astor Piazzolla gespeeld en ook Beatriz had aardig wat Piazzolla nummers op haar repertoir. Toen zij vroeg of er misschien iemand in de zaal was die Piazzolla kende ontstond er een verontwaardigd gebrom in de zaal. Natuurlijk kennen wij die! Dit deel van het programma heette Tango Folkore Jazz en dat kwam er ook allemaal in voor. Prachtig waren de nummers die Beatriz zong met uitsluitend gitaarbegeleiding (folkore) of alleen piano (jazz). Maar ook met begeleiding van het volledige kwartet kan ze goed uit de voeten en liet dan een swingend geluid horen. Een staande ovatie van het publiek was de reactie waarna de band nog een keer terugkwam voor een toegift met een onvervalste Zuid-Amerikaans samba.
Zowel José en Beatriz deden erg hun best om in het Nederlands met het publiek te communiceren hetgeen charmant was. Natuurlijk nam Beatriz nog even de gelegenheid te baat om te vertellen dat volgende maand haar CD zal uitkomen. Resumerend... wat weinig jazz deze keer maar een fijne warme avond!

Jose Lopretti - piano en melodica
Hernan Ruiz- gitaar
Reno Staba “ bas
Enrique Firpi - drums
Beatriz Agu ¬ar - zang


Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

07 12 05 - 18:06

Vlaamse Popgrond in de Amsterdamse Brakke Grond.

klik foto's voor vergroting

Vlaamse pop- en rockgroepen zijn razend populair in Nederland en daarbuiten. dEUS heeft zo ongeveer de 'U2-status' bereikt en in hun kielzog raken er steeds meer Vlaamse groepen bekend. Muziekblad Oor ondersteunt die kwaliteit en is, onder andere door uitgifte onlangs van de CD 'Vlammende Vlamingen', mede debet aan de bekendheid van veel groepen. Sinterklaasavond 5 december is nu niet bepaald een gelukkig gekozen avond, maar de Belgen waren zich dat bewust en haakten handig in op dit oer-Nederlandse feest door pakketjes uit te delen met pepernoten, marsepein, spekjes en een mandarijntje. Ook de aankondigingen van de groepen ging op (sinterklaas)rijm. Op het programma in de Brakke Grond stonden Tom n en PJDS.

Welke status Tom n heeft in thuisland Vlaanderen is mij niet bekend. Zij maakten op ons de indruk van een beginnende band die hun weg nog moeten vinden, maar wel veelbelovend is. Zij lieten mooie klanktapijten ontstaan, die soms naar een climax voerden. Ze waren voor een deel ook een beetje vaag en navelstarend. Tom n bestaat uit Wouter Vlaeminck - zang, gitaar, toetsen, Jens Vanysacker - bas, Bram Pauwels - gitaar, toetsen Vooral drummer Lode Vlaeminck was opvallend sterk en nam ook veel zangpartijen voor zijn rekening.

De volgende band na de pauze is PJDS, een afkorting voor Pieter-Jan De Smet, een groep die al 10 jaar lang bestaat en in 1993 een doorbraak had met de CD 'Antidote'. De Smet is met zijn markante kop en bijbehorende zang het boegbeeld van de groep, maar de andere bandleden grotendeels afkomstig (geleend?) van Arno hebben ook heel wat in hun mars. Ik was volkomen gefascineerd door het spel en de verschijning van leadgitarist Geoffrey Burton. Als een gewond dier stapte hij driftig het podium over om steeds weer terug te keren naar zijn pedalen. Zijn spel is uniek. Gemene snijdende stacatoriffs die door merg en been gaan en die een mooi contrast vormen met de rest van de band. Soms aanhoudend zoals The Edge dat doet en soms heel onverwacht en origineel. Een band die het verdient om nu eens echt door te breken. Aan de muziek ligt het niet. Misschien een andere naam kiezen...

9 januari 2006 is er weer een nieuwe editie van Popgrond. Dan met Skeemz en Lalalover
Informatie: Brakke Grond site (directe link) en
Muziek Centrum Vlaanderen


Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

29 11 05 - 14:17

René van Beeck and Friends op het menu

klik foto's voor vergroting

Het volgende scenario is niet ondenkbaar: je loopt op een maandagavond door Amsterdam, alleen of in goed gezelschap, en je besluit wat te gaan drinken of eten in een van de gezellige straatjes, waar de Wolvenstraat een onderdeel van is. Café Brix ziet er wel aantrekkelijk uit en je gaat naar binnen. Het is er gezellig druk maar er is nog net voldoende plaats. Het wordt half negen en de eerste tonen van bas en piano klinken vanachter uit het restaurant. Het blijken bassist René van Beeck en pianist Rembrandt Frerichs te zijn! Het klinkt fantastisch en even later staat er ineens een zangeres te zingen. Iemand met een gitaarkoffer passeert je tafeltje en een nieuwe pianist neemt plaats achter de toetsen. Hé! is dat niet Thijs Cuppen? En die gitarist dan? Dat is Klaas Fopma! Hé, alweer een nieuwe jonge zangers. Je blijkt met je neus in de boter gevallen te zijn bij René van Beeck and Friends! die daar iedere maandagavond spelen.

Het was voor mij uiteraard geen toeval dat ik daar was, maar voor menige restaurantgast wel! De eigenaren van Café Brix hebben een volle bak op maandagavond (reserveren aanbevolen) en artiesten uit alle windhoeken komen even mee jammen. Zo zat daar naast mij aan een tafeltje een Engelssprekende jongeman. We raakten aan de praat en hij zei heel bescheiden dat hij ook piano speelde. Hij bleek uit Bulgarije te komen, woont in nu in Amsterdam en gaat in Rotterdam naar het conservatorium. Ik bracht hem in contact met Rembrandt Frerichs en even later zat hij de sterren van de hemel te spelen! Wat een klasse! Eén van de betere onbekende pianisten die ik ooit hoorde! razend snel, percussief maar ook lyrisch met een heel licht elegant touché. Dimitar Bodurov (foto midden) is een naam om te onthouden.
De drie jonge zangeressen die aan bod komen zijnL Esther Kuiper, student aan het conservatorium van Amsterdam; Una, student aan de HKU Utrecht en leerling van Lydia van Dam en Sunna uit IJsland. Er worden (hoe kan het ook anders) veel standards gespeeld. Ik heb het te druk om alle titels bij te houden. Een play-list is er uiteraard niet. Ik herhinner me nog o.a. de Cole Porter song 'Everytime we say Goodbey', 'Cheek to Cheek' en ook een aantal instrumentals van o.a. Miles Davis en als afsluiter 'It's very clear dear, our love is here to stay!'

Het beschikbare licht was zo ongunstig voor fotografie dat ik veel moeite moest doen om goede plaatjes te schieten. Vanwege het informele sfeertje en de steeds wisselende bezettingen was het goed mogelijk om met iedere muzikant of zangeres even een praatje te maken.

René heeft samen met de eigenaren van Brix een unieke ambiance gecreëerd. Een uitje voor muzikanten om eens ongedwongen met collega's te musiceren en contacten te leggen. Een springplank voor nieuw talent en gratis 'lekkere' jazz muziek voor de restaurantbezoekers. Overigens is René van Beeck niet alleen een uitstekende bassist, hij speelt daarnaast flugelhorn en zingt ook nog. Dat laatste kwam gisterenavond niet aan bod, maar check zijn site voor andere locaties waar hij iets dergelijks heeft georganiseerd.



Onderwerp: MUZIEK, WERELDMUZIEK

06 09 05 - 20:56

Voedsel voor de ziel

klik foto voor vergroting

Gitarist Hans Visser (voor velen wellicht bekend van Flairck) raakte enige tijd geleden gegrepen door de Russische blues en vormt nu samen met accordioniste Irena Fillippova en Arthur Bont (op cajon) een trio dat zich laat inspireren door Russische muziek en cultuur. Samen met een aantal vrienden speelden zij gisteren een benefietvoorstelling voor de verbouwing van het Beauforthuis. En we hebben genoten!
Het concert begon met een drietal nummers van Richard Galliano, jazzmuzikant en accordeonvirtuoos die ondermeer een aantal Piazzolla klassiekers bewerkte. We kregen achtereenvolgens "New York Tango", "Song for Joss" en "Laurita" te horen. Accordeoniste Irena was haar stem bijna kwijt maar zong vervolgens toch nog het tweetalige "Moscow Parade", dat net als het vijfde nummer "Kadrill" onderdeel vormde van het programma "With Love from Russia", een programma rond de Russische volkszanger Vladimir Vyssotski, waarmee Irena en haar ensemble in 2001 in het theater stond. Bij het traditionele "Kadrill" werd bovendien gedanst door Victoria Visser, de dochter van Hans en Irena, die zich voor de gelegenheid had gekleed in een Russisch kostuum.
Het nummer erna stond ons nog een verrassing te wachten want dat werd gezongen door de Utrechtse beeldende kunstenaar Theo Mackaay (hij ontwierp ondermeer de grote Nederlandse filmprijs "het Gouden Kalf"). Hij zong samen met Irena het schitterende "Lied van de aarde" met een tekst van Hans Visser op muziek van Vyssotsky. Dit lied wordt overigens ook gebruikt in het PandaDroom, het WNF-project in de Efteling.
Na "Kraanvogels", eveneens gezongen door Mackaay, maken we kennis met nog een vriendin van het trio: violiste Judy Schomper (inderdaad, ook ooit van Flairck) die samen met Irena "Zomer" uit "De Vier Jaargetijden" van Vivaldi speelt. Hoogtepunt voor mij was de Tango Milonga van Astor Piazzola die werd gespeeld door Irena die door haar dochter Victoria begeleid werd op de vleugel.
Daarna worden we nog getracteerd op een prachtig Russisch popliedje "Regen zacht" en twee Galliano's (Viaggio en Tango pour Claude). Het concert wordt afgesloten met een Russisch traditioneel stuk met wervelende dans van Victoria (zie ook dit filmfragment). Hoewel dit programma pas de eerste helft was van de benefietvoorstelling kon het publiek er maar niet genoeg van krijgen en werd nog een swingende boogie gespeeld als toegift.
Het was een bijzonder programma, deze benefietvoorstelling, niet alleen door de afwisseling van muziek en gasten maar vooral door het werkelijk schitterende en gepassioneerde spel van Irena Filippova dat een rode draad is in de voorstelling. Schijnbaar moeiteloos speelt ze de meest ingewikkelde passages en de accordeon lijkt bijna een verlengstuk van haarzelf. Het is muziek die raakt en ontroert en voedsel is voor de ziel. Je kunt Irena de komende maand zien spelen op 16 september a.s. om 20.00 uur in de Oranjerie van het Universiteitsmuseum in Utrecht. Voor meer (benefiet)concerten in het Beauforthuis kijk hier.